Si shkruhet një roman dashurie | diptik nga Gazmend Krasniqi

SI SHKRUHET NJË ROMAN DASHURIE – DIPTIK

Botime ALBAS

1.  Si shkruhet një roman dashurie

Një audio e çuditshme. Një aeroport londinez. Një vajzë që mund të jetë shpëtim ose mallkim. Dhe një emër i pazakontë – Analta – që fillon të shfaqet si një mjegull mbi jetën e personazheve. Një vend që duket sikur ekziston jashtë hartave dhe jashtë kohës, por që mban brenda vetes historinë e frikërave, miteve dhe plagëve të një shoqërie të tërë. Sa më shumë afrohen personazhet me të, aq më shumë humbasin sigurinë mbi atë që është e vërtetë. Atje dashuria merr përmasa rituale, mistike dhe të rrezikshme. Çdo rikthim në të kaluarën hap një humnerë të re; çdo zë duket sikur flet nga një realitet paralel.

Si shkruhet një roman dashurie është romani i njerëzve që dashurojnë duke u trembur, që kërkojnë tjetrin ndërsa humbin veten, që nuk janë më të sigurt nëse po jetojnë jetën e tyre apo po bëhen personazhe të një libri. Në këtë univers, paranoja, kujtesa, komploti dhe dëshira ndërthuren në mënyrë të frikshme e joshëse.

Narratori përpiqet të zbardhë një histori, por sa më shumë afrohet te e vërteta, aq më shumë futet në një labirint ku realja dhe trillimi shkëmbejnë vendet. Çdo personazh duket sikur fsheh një sekret. Çdo fjali tingëllon si dëshmi dhe si kurth njëkohësisht.

Një roman plot atmosferë të veçantë dhe hipnotik, për lexuesit që duan letërsinë e misterit, ankthit estetik dhe dashurisë së rrezikshme.

• Si shkruhet një roman i lumturisë

Si shkruhet një roman i lumturisë është një roman mbi pamundësinë e përkufizimit të lumturisë dhe njëkohësisht nevojë e njeriut për ta kërkuar atë pafundësisht. Ai shumëfishon pafund versionet, fillimet, narratorët dhe mundësitë, sikur vetë lumturia nuk mund të rrëfehet me një histori të vetme.

Romani lëviz mes reales dhe alegorisë, mes humorit të errët dhe meditimit metafizik, pastaj si teatër absurd mbi jetën shqiptare dhe ëndrrën e lumturisë. Çdo dialog fsheh diçka tjetër poshtë sipërfaqes. Çdo personazh duket sikur ruan një sekret. Rrëfimi kalon nga ironia tek ankthi, duke krijuar atmosferën e një ëndrre ku gjithçka duket e njohur dhe e huaj në të njëjtën kohë.  

Në sfond ndjehet tensioni shqiptar i tranzicionit, etja për pasuri, zhgënjimi politik, manipulimi i turmës dhe përdorimi i lumturisë si mashtrim publik. Romani sugjeron se shoqëritë moderne e përdorin lumturinë si slogan, ndërsa individi mbetet i vetmuar përballë zbrazëtisë së vet.

Romani le të kuptohet se shpëtimi i vetëm mund të jetë vetë rrëfimi: aftësia për të vazhduar të tregosh, të kujtosh dhe të rifillosh historinë, edhe kur nuk je më i sigurt për të vërtetën e saj. Fundi nuk është fund, por ftesë për një rifillim tjetër.

Një roman intrigues për lexuesit që duan libra ku misteri nuk zgjidhet plotësisht dhe ku atmosfera vazhdon të të ndjekë edhe pas faqes së fundit.