Qyteti i lumtur (dramë) | Gazmend Krasniqi

GAZMEND KRASNIQI

 

QYTETI I LUMTUR

(dramë)

 

Bëjnë pjesë:

 

DREJTORI I BANKËS, një i telefonuar

GRUAJA, gruaja e Burrit

BURRI, një telefonues – burri i Gruas

ROBINSONI, miku nga ishulli

KONTI KRIPA, që pritet të vijë

Një skenë e zhveshur. Herë pas here, dëgjohen sirena të largëta treni. Secili nga personazhet ka zënë vend në skenë, pa komunikuar me tjetrin.

          Në qendër, bie në sy një derë e hapur, e cila kuis herë pas here nga era. Ajo ka pamjen e një goje të hapur luani.

Kur dera mbyllet, Drejtori i Bankës ngre kokën.

Gruaja largon pak fshesën që ka pranë vetes, ngrihet dhe hap derën, por pas saj nuk është askush. Pa u kthyer gruaja mirë në vendin e vet, dera mbyllet përsëri, prandaj ajo kthehet dhe bën të njëjtin veprim: mbyll derën dhe shikon se nuk ka njeri.

Pa u kthyer gruaja mirë në vendin e saj, dera mbyllet përsëri, por kësaj here gruaja nuk kthehet më. Ajo zë vend aty ku ishte në fillim.

Drejtori i bankës ngrihet dhe hap derën, por pas saj nuk është askush. Pa u kthyer ai mirë në vendin e vet, dera mbyllet përsëri, prandaj kthehet dhe bën të njëjtin veprim: mbyll derën dhe shikon se nuk ka njeri.

          E bën këtë veprim disa herë, derisa dera zë vend ashtu si e do ai.

 

 

PJESA E PARË

 

Drejtori – Robinson Kruzoe

 

Drejtori: Robinson Kruzoe, si ia thotë ajo kënga: Felicita…? Apo andej nga ishulli yt nuk dini nga këto?

Robinsoni: Po mendoj prej kohësh se çfarë bën një drejtor banke gjithë kohën te pasqyra, duke tundur një grusht çelësash. Narcizist? Përgatitet për ndonjë fjalim para turmës? Ka një takim?

Drejtori: Që të shikosh këto, të kemi thirrur ne ty?

Robinsoni: Jam bërë edhe unë për të thirrur Robinsonin tim, por, jam i bindur, ai nuk do të mund ta kuptojë se çfarë bëhet këtu. Do t’ia mbathte nga sytë këmbët që me herën e parë.

Drejtori: Nëse do të thuash se më mbeti ky çelës në dorë, e ke gabim. Të njëjtin çelës e ka në dorë edhe Konti… Kripa. Ai do të vijë dhe do ta hapë këtë derë… në mënyrë triumfuese. Dhe qyteti do të jetë i lumtur, si njëherë e një kohë.

Robinsoni: Ky vend është bërë si kopsht zoologjik. Nuk e di se si mund ta shtyj më. Kam bërë gati valixhen. Kam nevojë për ajrin e ishullit tim.

Drejtori: A nuk të thashë se Konti Kripa ka ardhur në qytet dhe unë ia nisa çelësin e bankës me njerëz të besueshëm?

Robinsoni: A nuk është ky një motiv shtesë për të ikur?

Drejtori: Dikur familja e tij ka qenë e varfër, por në perëndim janë bërë miliarderë…  Është njeriu që na e di hallin. Kupton? Është njeriu që e di se çfarë është lumturia. Njeriu i duhur për Qytetin e Lumtur. Tashti je edhe ti pjesë e këtij qyteti.

Robinsoni: Mos the: çelësin e Bankës? Pse duhet të ketë një çelës kjo bankë boshe?

Drejtori: Jam në pritje, siç të thashë. Në pritje: në shkallën më të lartë të  realitetit. Edhe pse ti… si Robinson që je… e ke të vështirë ta kuptosh.

Robinsoni: Po bie telefoni. Po të isha si ti, do ta vija fatin në provë. Edhe pse… nuk jam këtu për ta kuptuar.

Drejtori: Do t’i kenë rënë gabim.

Robinsoni: Po ai… Konti…? A duhej të na bënte… të lumtur?

Drejtori: Ai duhej të vinte drejt e këtu. Nga ajo derë… me butaforinë e shëmtuar të kokës së luanit… Kur të kemi para, gjëja e parë që do të bëj, do të jetë prishja e saj…

Robinsoni: Duket qartë se ke ndërmend të ma lësh mua edhe këtë telefonatë.

Drejtori: Sa të pasurohemi, do të të mbajmë në pëllëmbë të dorës.

Robinsoni: Po e bëj një punë, që të mos hapni fjalë se më sikterisët për dembelizëm. Edhe se nuk e ka ndërmend të ndalojë.

 

Robinsoni – Konti

 

Zëri në telefon: Alo! Jeni me fat. Ju ka rënë lotaria. Hapa numëratorin dhe i rashë numrit të parë që më doli përpara. Ja pra, është numri juaj ai që pashë. Nuk po e zgjas shumë. Besoj se jeni person me ambicie. Nuk keni kohë për të humbur.

Robinsoni: Me ndihmën tuaj… në zgjedhjet e ardhshme, do të hedh kandidaturën për kryetar bashkie…

Zëri në telefon: Po, me ndihmën time.

Robinsoni: Mezi po ju presim…

Zëri në telefon: Nuk do të prisni sa keni pritur. Qielli është me ju… me Qytetin e Lumtur.

Robinsoni: Oh, po kjo pritje është një milion dollarëshe!

Zëri në telefon: Edhe më shumë! Edhe më shumë!

 

Robinsoni – Drejtori

 

Robinsoni: Kaq ishte! E shoh se duhet të bëhem gati të nisem për në ishullin tim. Lumturia ju ka sulmuar nga të gjitha anët. Pasuri…  femra… e çfarë duhet tjetër për të qenë i lumtur?

Drejtori: Konti ishte?

Robinsoni: Kush mund të ishte tjetër?

Drejtori: Me një fjalë, ka një shans… që edhe një derë kiç si kjo… të bëhet historike? Sa për femrat…

Robinsoni: Po vjen gruaja që punësuat.

Drejtori: Ah, po. I çova fjalë vetë.

Robinsoni: Sapo e mora vesh, bëra gati valixhen.

Drejtori: Pse të duhet? Ti një pakë rroba ke, dimër – verë.

Robinsoni: Aty kam ditarin që kam mbajtur për ju… qytetin e lumtur.

Drejtori: Do t’i rritet vlera tani që do të bëhemi njerëz të rëndësishëm.

Robinsoni: Po mbetem borxhli gjithë jetën time të amshueshme.

Drejtori: Duke folur shumë, do të harrosh valixhen.

Robinsoni: Mos harro ti se nuk duhet të jesh cinik edhe me femrat.

Drejtori: Duhet pranuar se nganjëherë na bëje punë. Do të ta ndjejmë mungesën.

Robinsoni: Ka dashur Zoti që të mos kem ndjenja. Mjaftojnë çfarë më ka dhënë. Po shkoj të merrem me valixhen.

 

Gruaja – Drejtori

 

Gruaja: Mos është fjala prapë për fantazma… si ky Robinsoni prej fundit të botës?

Drejtori: Ne e kemi parë tashmë, se jeta me to është një komoditet. Të duhen, i thërret; s’të duhen, i nis. Mirëpo, këtë herë është një kont prej të vërteti.

Gruaja: Me pamje nga… nga deti…

Drejtori: Vishesh bukur.

Gruaja: Gjithçka e kam blerë me të lirë.

Drejtori: Nuk thashë vishesh shtrenjtë, thashë vishesh bukur. Sa vjet martesë ke?

Gruaja: Më more në punë, sepse… e mban mend, apo jo?

Drejtori: Më thanë se je pa punë prej kohësh.

Gruaja: Me ç’të drejtë më nxore nga bota ime?

Drejtori: Sa shumë pyetje!

Gruaja: Mbrëmë pashë ëndërr sikur rashë në ujë e po fundosesha vazhdimisht.

Drejtori: Po të më kërkonin një përcaktim për ty, do ta gjeja menjëherë.

Gruaja: Po, edhe për sot po ia hedhim.

Drejtori: Ti pret të ndodhë diçka?

Gruaja: Kur gjithçka më mungon, sigurisht më mbetet historia ime. Gjithçka ndodh vetëm në kokën time… Mbrëmë gjithë natën ndieja një dorë që bridhte nëpër trupin tim… Më përkëdhelte ijët, kofshët, barkun, gjoksin… Në agim e mora vesh se ka qenë dora ime… E di, nuk  duhet kaluar masa. Gjithçka ndodh vetëm në kokën time. Pra, fantazma, po deshët ta dini.

Drejtori: E njeh zhgënjimin?

Gruaja: Çfarë mendon se ke më shumë se një fantazmë?

Drejtori: Ju e dini se që prej kaq vitesh ky është rasti i parë që ndalet treni dhe zbret një i huaj.

Gruaja: Ne jemi Lindje apo Perëndim?

Drejtori: Çfarë di ti për mua?

Gruaja: Pyeta e para.

Drejtori: Përderisa ai Orient-Ekspres nuk ndalet te ne, kam frikë se nuk jemi asgjë. Para se të ndërtohej hekurudha, atëherë kur lëviznin vetëm karvanët, qyteti ynë ka qenë i begatë. Ai  ka prerë monedhat e veta tre shekuj para Krishtit, shkonte me karvanë në Stamboll për dy javë, ndërsa tashti ka një bankë të zbrazët.

Gruaja: Në shkollë na thoshin se këtej ka kaluar njëra nga kryqëzatat.

Drejtori: Në këtë qytet, madje në këtë dhomë, ka fjetur një natë Hrushovi. Duan të thonë,  edhe Che Guevara. Por kjo nuk është vërtetuar. Sa do të doja të dija mendimin e tyre për këtë derën-luan! Sidomos një Che.

Gruaja: Ju mendoni… se Konti Kripa do ta begenisë dhomën e pritjes?… Një bankë e  zbrazët mund të bëjë edhe pa zyrën e drejtorit… Nga ballkoni i flitet popullit.

Drejtori: Popullit?

Gruaja: Do të mblidhet gjithë qyteti për të.

Drejtori: Çfarë do t’i them unë popullit për këtë njeri?

Gruaja: Kujt ia keni dhënë deri më sot vlerësimin Qytetar Nderi i Qytetit të Lumtur?… Po

Mirënjohja e Qytetit të Lumtur? Qysh sot edhe sheshi merr emrin Lumturia e Tij Konti Kripa Junior. Dhe ai divani… elegant… që paskeni futur aty, mund të kthehet në shtratin ku fle Konti.

Drejtori: Po vij me çelësat e qiellit, tha. Kupton: të qiellit!

Gruaja: Konti?

Drejtori: Ç’janë këto pyetje pa vend?

Gruaja: Kam nevojë të rrish këtu me mua. Mos më lër vetëm për momentin.

Drejtori: Këtë moment kam pritur gjithë jetën. Momentin e çelësit të lumturisë.

Gruaja: Mos e ngre zërin, të lutem!

Drejtori: Është shfaqur një shans i madh për qytetin: mos duhet të vazhdojmë të flasim për gjëra që kanë ndodhur njëzet vjet më parë?

Gruaja: Më fal se të mërzita.

Drejtori: As u mërzita, as pata ndonjë kënaqësi… Megjithatë, prania jote më pastron nga  mëdyshja.

Gruaja: Mos i shtrembëro gjërat!

Drejtori: Sa grindemi kot, më mirë të mendojmë për shansin që ka ardhur në derë. Në këtë derën – luan… Është e shpifur apo jo?

Gruaja: E di, do të thuash se është jeta ajo që të ka mësuar të fshehësh të vërtetën.

Drejtori: E vërteta është si puna e asaj… kurvës… që të gjithë e njohin mirë, por askujt  nuk i pëlqen ta shohin me të në rrugë.

Gruaja: Dëgjoj hapa… Kujtova se shpëtova që fillova punë… O Zot!

Drejtori: Nuk i ke dëgjuar as në ëndërr ato hapa që po afrohen këtu…

Gruaja: I kam dëgjuar në ëndërr dhe në zhgjëndërr. Ta dish se ai që po vjen, nuk është konti.

Drejtori: Nuk ke frikë nga ajo kokë luani, që flet gjëra të tilla?

Gruaja: Ja që as dera – luan nuk më tremb në këto raste.

Drejtori: Si ia doli një tregtar i dalë nga hiçi të bëhet kaq i pasur?

Gruaja: A ke bërë ndonjëherë petulla në ujë?

Drejtori: Po biznesi është…

Gruaja: Flasim kur të kem kohë. Bye!

Drejtori: Po duhet pranuar se qe injorant. Koka e luanit bëhet përjashta, jo përbrenda.

Gruaja: Bye! Të kisha menduar burrë që di ta bëjë një grua të lumtur.

Drejtori: Një grua nuk e bën të lumtur burri, por… shansi.

Gruaja: Shansin… mbaje për vete.

 

Burri – Drejtori

 

Burri: Kush humb besimin, i ka humbur të gjitha. Nuk ka bij të përbuzur apo të mallkuar. Nëpërmjet të keqes gjithçka drejtohet nga e mira. Kjo është e vërteta. Bashkë folëm në telefon? Kështu me zë e me figurë dukeni ndryshe. Më bindës. Kishte melankoli në zërin tënd pak më parë. Diçka feminile.

Drejtori: Si e dalloni të vërtetën nga jo e vërteta?

Burri: Kjo është shenjë e inteligjencës.

Drejtori: Prova?

Burri: Nuk ka prova të tilla. Njerëzit e zakonshëm janë të kufizuar nga ndjenjat. Ai që s’i ndriçon fytyra, s’do të bëhet kurrë një yll.

Drejtori: Ju duhet të ishit bërë poet. Oh, po ju jeni poet! Njerëzit tanë kanë gërmuar për jetën tuaj… të lavdishme.

Burri: Mos të merremi me…

Drejtori: Botoni me emrin ruaj, apo…?

Burri: Nuk kam nevojë të botoj: mua më njohin të gjithë.

 

Gruaja – Burri – Drejtori

 

Gruaja: Kush të tha se jam këtu? Nuk të mjafton shtëpia? Ky është vend pune.

Burri: Janë punë të providencës, grua. Në fillim këto duken një grumbull fjalësh qesharake: askush nuk di të thotë nëse janë vetëm një thes marrëzish, apo një dhuratë e perëndisë. Vetëm kur ky dru të rritet mbi të tjerët për të mbijetuar vetë, vetëm kur të japë dërrasën për një shtëpi, nga e cila kushdo nxjerr diçka të mirë, vetëm atëherë do t’i gjejnë një emër të vërtetë.

Gruaja: Është mirë të ikësh: po presim një mysafir të largët. Që nuk e dimë as se si do të jetë.

Drejtori: Burrë i shëmtuar, thonë. Na duhet pak rum, që ta sjellim në formë, si burrin tënd, që qenka kaq i pashëm. Shiko në zyrën time.

Gruaja: Paska aromë të mirë!

Burri: Pse erdha do të thoni ju? Dremita ca dhe pashë në ëndërr që po mbaja në dorë kokën time. Më thoshte: Ti nuk ke bërë asgjë! Ti nuk ke bërë asgjë!

Gruaja: Shëndeti i grave të braktisura!

Drejtori: Si duket?

Gruaja: Aromë e këndshme dhe gradacion i lartë.

Burri: Të braktisura?… Është pak e fortë.

Gruaja: Të flakura, të hedhura tej.

Burri: Ka pasur një shkallë reciprociteti mes nesh.

Gruaja: Nuk ka qenë më e lumtura e martesave në përgjithësi… Pi edhe ti.

Burri: Ti e di se unë nuk pi.

Gruaja: Pi!

Burri: Nuk mundem!

Gruaja: Unë e di ç’po bën: po kundron rrënojat.

Burri: Ti dukesh shumë mirë, përgjithësisht.

Gruaja: Pi për shëndetin e të vdekurve!

Burri: Të vdekurve?

Gruaja: Të vdekurve të shenjtë! Fort të dashurit, fort të respektuarit, fort të kujtuarit, fort të freskuarit!… Shëndetin e kujt kemi tashti?

Burri: Më duket se mbaruam.

Gruaja: Jo, kemi të gjallët.

Burri: Kam këtë kukull për ty. Foshnja jonë! Është ngjizje pa mëkat. Për foshnjën tonë, do të pi.

Gruaja: Për foshnjën tonë!… Në cilën pjesë të xhunglës do të flirtosh me mua?

Burri: Ne jemi çift me kurorë!

Gruaja: Mirë atëherë, unë do të jem kanibali.

Burri: Po unë?

Gruaja: Ti do të jesh një kafshatë e shijshme misionari. Të pëlqen?

Burri: Nëse do të jem misionari, do të bëj shndërrimin tënd.

Drejtori: Kur do të flasim për tregtarin?

Gruaja: Tregtarin e petullave?

Drejtori: Tregtarin e petullave të lumturisë.

Gruaja: Tregtari nuk bënte petulla. Petulla bënin gratë që mbanin shtëpitë.

Burri: Ndërsa gruaja mban shtëpinë, unë po shkoj të kërkoj kontin. Vetëm mendjet e larta takohen.

Drejtori: Uroj që mendjet e larta mos të takohen përjashta, por këtu brenda. Gjithsesi, meqë iku yt shoq, shko shtrihu të divani që ta marrësh vete. Nuk mund të dalësh kështu para kontit.

 

Konti – Drejtori

 

Konti: Pashë një burrë që doli me vrap si i çmendur prej këtu. Mos kishte ndonjë hall?

Drejtori: Banka është e mbyllur. Ejani nesër.

Konti: Po kërkoja drejtorin.

Drejtori: Është i zënë për momentin. Çfarë kishit?

Konti: Kam këtë çelës prej tij. Jam… Konti Kripa.

Drejtori: I vërteti?

Konti: Pse duhet të jem fals?

Drejtori: Ejani, i dashur! Juve po ju prisnim.

Konti: Këtu po më pëlqen me të vërtetë. Më ofruan ca vende të tjera, por as nuk i afroheshin këtij vendi. Nëse nuk do të ishte pak e frikshme koka e atij luani.

Drejtori: Ju frikëson?

Konti: Nuk e di, më frikëson apo…

Drejtori: Ju ngjall ndjenja poetike? E dinim se ju si poet i madh do të preferonit pikërisht  një dhomë nga shihet gjithë bota e mrekullueshme e fëminisë suaj të shkëlqyer. E lëmë mënjanë modestinë: prej kohësh kemi menduar t’ju fusim në librat e shkollës, që t’ju studiojnë fëmijët tanë… Tashti: në ballkon: populli po iu pret. Domethënë, populli do të mblidhet për pak sekonda. Një dalje e thjeshtë në publik, shkëlqesia juaj… Dukeni i lodhur nga udhëtimi. Populli le të presë: merreni veten më parë. Të lajmërojmë një mjek? Jo?… Qyteti nuk ua harron kurrë nderin që i keni bërë atij me emrin tuaj.

Konti: Zotëri, kam ardhur nga ana e anës, pikërisht për t’i shpëtuar publikut.

Drejtori: Ky është një publik i thjeshtë, të thuash me dashuri primitive. Mezi presin ta shfaqin mikpritjen që i karakterizon. Njerëz të mirë, të butë, të dashur! Babaxhanë fare!

Konti: Gjeni mënyrën që ta shpërndani e jo ta mblidhni.

Drejtori: Është e pamundur. Do të doja t’jua plotësoja çdo dëshirë, por kjo është e pamundur. Më kërkoni çfarë të doni tjetër.

Konti: Largojeni publikun. Mbajeni sa më larg.

Drejtori: Është e pamundur. Ata ju duan shumë. Kërkoni çfarë të doni tjetër. Kështu do t’i fyeni në çfarë kanë më të shtrenjtë: mikpritjen e tyre. Qyteti identifikohet me të.

Konti: Largojeni publikun.

Drejtori: Jua thashë, është e pamundur. Kërkoni çfarë të doni tjetër.

Konti: Atëherë, unë po iki prej këtu.

Drejtori: Me sa duket, poezia ju ka bërë njeri të druajtur. Do të përpiqemi që populli t’i marrë parasysh emocionet tuaja.

Konti: Ku janë tubacionet e gazit?

Drejtori: Nuk punojnë. Po s’ka nevojë: s’është ftohtë fare.

Konti: I dua në punë.

Drejtori: E rregullojmë për ju. Vetëm ju të ndiheni mirë në këtë qytet ku mikpritja është proverbiale.

Konti: Menjëherë!

Drejtori: Si urdhëron!

Konti: Më bëni menjëherë llogarinë e dhomës.

Drejtori: Mos e vrisni mendjen për vogëlsira. E keni harruar se çfarë do të thotë mikpritja për këta njerëz.

Konti: Unë dua të parapaguaj.

Drejtori: Mos e vrisni mendjen për vogëlsira. Mezi e kemi pritur këtë ditë për t’ju shërbyer ju… Flini i qetë!

Konti: Unë dua të parapaguaj, që të pushoj i qetë.

Drejtori: Mos e vrisni mendjen për vogëlsira. Mezi e kemi pritur këtë ditë për t’ju shërbyer ju… Flini i qetë!

Konti: Unë dua të parapaguaj.

Drejtori: Dhoma është gati, shkëlqesia juaj… Por… më parë po ju bëj një kafe. Edhe mua më pihet një.

Konti: Jam shumë i lodhur. Nuk më pihet kafe.

Drejtori: Diçka për t’u freskuar?

Konti: Jo.

Drejtori: Diçka për të ngrënë?

Konti: Jo.

Drejtori: Kam frikë për ju.

Konti: Pse?

Drejtori: Që… nuk pranoni asgjë.

Konti: Frika është irracionale. Mposhtet me arsye.

Drejtori: A keni nevojë për vetmi, apo për shoqëri?

Konti: As për njërën, as për tjetrën. Të jetuarit është gjë anormale.

Drejtori: Ah, jo! S’ka gjë më të natyrshme. Ja prova: edhe te ne jetohet. Vend i varfër, por jetohet.

Konti: Të vdekurit janë më shumë.

Drejtori: Të vdekurit nuk ekzistojnë.

Konti: Pyes veten nëse ekzistoj unë vetë.

Drejtori: Shumë e thjeshtë: mendoni dhe keni për të ekzistuar. Unë kështu bëj gjithmonë… Vërtet, nuk doni një kafe?

Konti: Jo.

Drejtori: As të freskoheni?

Konti: Jo.

Drejtori: Si të doni. Sidoqoftë, mbetem në dispozicionin tuaj… A doni t’ju thërras një mjek?

Konti: Jo. Ata shpikin sëmundje që nuk ekzistojnë.

Drejtori: Si të doni. Mbetem në dispozicionin tuaj… Sidoqoftë, është bukur të takohesh me ju. Është një mrekulli… Po ju paraqes punonjësen e bankës që do të kujdeset për ju. Dhe mos u trembni më nga ky luani qesharak.

Konti: Më kujton Art Nouveau, në fakt. Por një surrogato.

Drejtori: Jo për shumë kohë.

Konti: Nuk ju kuptova.

Drejtori: Ndërkohë që po thërras zonjën që do të jetë në shërbimin tuaj, mund të argëtoheni pak me burrin e saj, shenjtin që patë duke vrapuar qëpari. Edhe unë, sot e njoha, por jua rekomandoj

 

Burri – Konti

 

Burri: Sa kam vrapuar! Faleminderit që erdhët! Bashkë do të bëjmë gjëra të mëdha.

Konti: Faleminderit që ma dhatë mundësinë të shoh një shenjt të gjallë.

Burri: Po më gëzoni shumë. Këtu nuk më kupton askush.

Konti: Jam unë ai që duhet të bjerë te këmbët e tua. Vetëm ashtu do të lehtësohej jeta ime mëkatare.

Burri: Bashkë do ta kemi më të lehtë me njerëzit. Kur jam vetëm, më shohin me dyshim.  Bashkë do të bëjmë gjëra të mëdha.

Konti: A jeni i lumtur?

Burri: Vuaj shumë, por shpesh jam i lumtur.

Konti: Si lum ju!

Burri: Ju nuk jeni i lumtur? Mirë atëherë, paratë do t’ua japim të varfërve.

Konti: Ju do të më ndihmoni që të shpëtoj shpirtin?

Burri: Mos e vini në dyshim.

Konti: Mirëpo, ata, të varfrit, i harxhojnë paratë shumë shpejt.

Burri: Ndërkohë, ne i mësojmë si të shpëtojnë shpirtin.

Konti: Gjeniale! Fat i madh që u takova me ju! Jam shërbëtori yt.

Burri: Ta flini mendjen! Kujdesem unë për gjithçka.

Konti: Faleminderit! Në dorën tuaj.

Burri: Thashë: ta flini mendjen!

Konti: Në rregull, i dashur! Tani po shkoj të dremis pak. Ishte rrugë e lodhshme.

Burri: Ah, po: flini sa të doni! Unë jam engjëlli juaj mbrojtës.

Konti: Ju puth dorën!

Burri: Ku keni qenë më parë! Prania juaj po zgjon botën nga letargjia.

Konti: Prandaj e meritoj të pushoj pak.

Burri: Unë po shkoj të bëj roje poshtë, që të mos vijë turma.

Konti: Shumë mirë. Unë po rri edhe pak me drejtorin. Kujdes nëpër shkallë!

 

Konti – Drejtori

 

Konti: Ju lutem, drejtor, ju s’po bëni asgjë për porosinë time.

Drejtori: Ka ca vështirësi të vogla teknike, shkëlqesia juaj.

Konti: Atëherë unë po iki prej këtu.

Drejtori: Do të gjejmë një mënyrë tjetër për ngrohje.

Konti: Mua më thanë se ju po vriteni e po priteni me njëri-tjetrin: ç’është kjo mungesë rehatie për të vdekur?!

Drejtori: Për të vdekur? Jo, ju duhet të jeni i lumtur.

Konti: Tubacionet e gazit nuk i dua për ngrohje, por për një vdekje sa më komode.

Drejtori: Vdekje komode?

Konti: Dua një vdekje të pastër. Duhet ta dini se mënyra të tjera vetëvrasjeje mund të mos jenë efikase. Jo vetëm që mund të mos realizohen, por edhe mund të lënë pasoja për tërë jetën. Më premtoni ndihmë?… Unë lëshoj një deklaratë që ju largon nga çdo përgjegjësi ju dhe gjithë qytetin.

Drejtori: Duhet të ndërroni mendje: qyteti do t`ju ndihmojë që të nxisni fort disa shprehi dhe shumë shpejt do të keni mendimin se gjithçka shkon për së mbari.

Konti: Zotëri, më premtoni, apo jo?

Drejtori: Kjo lloj ndihme u bie ndesh parimeve tona qytetare. Janë kaq shumë njerëz që e duan jetën tuaj.

Konti: Jeta ime është vetëm pronë e imja… Më premtoni, apo jo?… Mirë atëherë, unë po pres sa të mendoheni ca…

Drejtori: Por…

Konti: Këto janë fjalët e mia të fundit. Nëse nuk më ndihmoni, atëherë unë largohem prej këtu. Do të gjendet dikush që do të më ndihmojë.

Drejtori: Unë kam shumë dëshirë t’ju ndihmoj, por…

Konti: Zotëri, shoshiteni mirë dhe më thoni mendimin tuaj njëherë e mirë.

Drejtori: Por…

Konti: Flas për herë të fundit.

Drejtori: Atëherë, më lini dhe pak kohë të mendohem. Kuptoni apo jo: çështje durimi!

Konti: Nuk më folët as për derën – luan.

Drejtori: Zonja do t’ju flasë për gjëra më të nevojshme. Më thërrisni, po të keni nevojë.

 

 

 

PJESA E DYTË

 

Gruaja – Konti – Burri

 

Gruaja: Po ju dukeni mirë! Po ta dija, do t’ju sillja një vazo me lule të freskëta. Jashtë ka shpërthyer pranvera.

Konti: Çfarë lulesh kanë çelur?

Gruaja: Trëndafilat, për shembull. Të kuq, të bardhë, të verdhë.

Konti: Po kumbullat e Stambollit a janë bërë?

Gruaja: Sa kanë nisur.

Konti: Po manat a janë më?

Gruaja: Ka mbetur ndonjë.

Konti: Puset a vazhdojnë të kenë ujë të ftohtë?

Gruaja: Rrallë ndonjë përdoret.

Konti: Edhe zogjtë këndojnë. Edhe trupi ndjehet më ndryshe. Po, po. Kjo është pranvera. Kam një si lodhje trupi, ndoshta më duhet të shtrihem pak!

Gruaja: Shtrihuni, atëherë. Ndërkohë, unë do t’ju sjell lulet.

Konti: Trëndafila?

Gruaja: Të kuq, të bardhë, të verdhë.

Konti: Jeni shumë bujare!

Gruaja: Oh, asgjë!

Konti: Mos keni një armë në çantë? I duket gryka.

Gruaja: Është armë-lodër. Gjithmonë kam ëndërruar të kem një çun.

Konti: Ç’mendim keni për vetëvrasjen?

Gruaja: E pse duhet menduar për vetëvrasjen?

Konti: Nëse dikush mendon për të, ju a do ta ndihmonit?

Gruaja: Besoj se vetëm në dorën e dikujt mund të lëshohet vetja.

Konti: Kush është ky?

Gruaja: Njeriu që… dashuron… Nëse vdekja vjen, ajo duhet të vijë e ëmbël.

Konti: Oh, çfarë oksimoroni! E keni njohur këtë njeri?

Gruaja: Më duket se jo.

Konti: A besoni te dashuria?

Gruaja: Mendoj se njeriu jeton vetëm për të.

Konti: Atëherë, ju qenkeni një grua që e nënçmon veten.

Gruaja: Nuk kam njohur ndonjë burrë që e njeh psikologjinë e femrës kështu si ju… Ju dini ta çmoni jetën… Është kënaqësi të bisedosh me ju. A besoni te lumturia?

Konti: Mbaheni mirë. Shumëkush do të binte në dashuri me ju.

Gruaja: Shumëkush? Mos doni të thoni se kjo është lumturia?

Konti: Pse jo?

Gruaja: Nuk kam njohur ndonjë burrë që ta njohë psikologjinë e femrës si ju… Dini ta çmoni jetën.

Konti: Sa e sjellshme!

Gruaja: Po shkoj të marr trëndafilat.

Konti: A keni dëgjuar për fjalët që zhbëjnë magjitë?

Gruaja: Fjalët e tua i zhbëjnë magjitë…

Konti: Unë mund t’jua tregoj se si funksionon…

Gruaja: Ju kuptoj edhe pa më thënë asgjë.

Konti: Sidoqoftë, mund të më dëgjoni pak.

Gruaja: S’është e nevojshme. Ju kuptoj shumë qartë.

Konti: Shpresoj të vijë ai moment. Ju më pëlqeni.

Gruaja: Vetë timbri i zërit tuaj flet shumë. Më turbullon. Qysh se ju pashë, fillova ta  mendoj jetën ndryshe. Nuk kam takuar kurrë më parë një poet.

Konti: Prit! Më parë merrni këtë pusullë që po ju shkruaj.

Gruaja: Është ndonjë varg për lumturinë?

Konti: Do ta hapni vetëm nëse nuk do të më takoni më.

Gruaja: Është poezi, apo jo?

Konti: Pak a shumë.

Gruaja: Sa i mirë që jeni! Bye!

Konti: Mos harroni: magjia funksionon me fjalët e duhura! Mos harroni…

Gruaja: Si të harroj!

Konti: Prisni pak!

Gruaja: Jo. Jam mjaftueshëm e lumtur, saqë edhe drejtori po bëhet xheloz. Ia lexoj xhelozinë në të gjithë.

 

Drejtori – Konti

 

Drejtori: Shkëlqesi, s’po ma lëshojnë derën. Ka shumë njerëz atje përjashta.

Konti: Njerëz?

Drejtori: Bashkia mori vendimin e mbylljes së tregut.

Konti: Shumë e drejtë. E pashë. Ai vend është kthyer në vatër sëmundjesh.

Drejtori: Po ku do të hanë ata që shesin aty?

Konti: Të ndërtohet një merkato.

Drejtori: Me çfarë? Dhe gjithë puna është se tashmë unë u kam premtuar atyre.

Konti: Takova disa prej tyre qëparë. Ma thoni haptas, zoti drejtor: a jeni gati të shkelni mbi kufomën e një njeriu për hir të ambicieve të tua për t’u bërë kryetar bashkie?

Drejtori: Pyetja nuk është e shtruar drejt.

Konti: Po, kur përleshen dy elefantë, e pëson bari.

Drejtori: Oho! Kjo histori po më rrit shumë. S’e përballoj dot as adrenalinën time. Prisni sa të vijnë lulet. Janë të bukura. Kot nuk na thonë qyteti i luleve! Çdo vit bëjmë festivalin e luleve.

Konti: Po, i dua lulet. Pres të jem i rrethuar prej tyre.

Drejtori: Festivali është javën që vjen.

Konti: I dua tani.

Drejtori: Derisa të vijë zonja, rri në shoqërinë e bashkëshortit të saj. Ndërkohë që unë po mbyll një shkresë urgjente.

 

Burri – Konti

 

Burri: Pa shikoni pak: unë kam një shkop si të Moisiut, shenjtëri. Desha t’jua tregoja.

Konti: S’ka nevojë. Më mjafton shpirti juaj i madh.

Burri: Është i bukur. E kam punuar me duart e mia.

Konti: Nuk ka nevojë. Edhe shpirti juaj është i bukur.

Burri: Si ju duken mjekra dhe flokët e mi?

Konti: I vënë vulën pamjes suaj karizmatike.

Burri: Pamja e jashtme ka shumë rëndësi.

Konti: Çfarë keni lexuar që dini kaq shumë?

Burri:  Nuk është dije leximesh. Është dije e dhënë.

Konti: Gjithë jeta ime do të jetë përpjekja për të të ngjarë ty.

Burri: E kemi për detyrë të jemi të lumtur. Edhe unë kam fat me ju: nuk e përballoja dot vetminë.

Konti: Vërtet? Më çmoni sadopak?

Burri: Mua nuk më kanë kuptuar kurrë. Nuk kam qenë kurrë i lumtur.

Konti: Kështu ndodh gjithmonë me të zgjedhurit. Mos qani!

Burri: Qaj për kohën e humbur. Mund të kisha qenë I lumturi.

Konti: Për këtë ia vlen të qash. Kjo është hyjnore!

Burri: Edhe ne të zgjedhurve na falet ndonjë çast dobësie.

Konti: Padyshim. Ndëshkojini njerëzit me bamirësitë tuaja.

Burri: Keni të drejtë. Ashtu do të bëj. Ju lexoni drejt e në zemrën time.

Konti: Disa zemrave u vjen era lule.

Burri: Edhe unë kam për të mësuar gjëra nga ju. Po shkoj t’i them gruas të shpejtojë.

Konti: Shumë mirë. Unë po pres drejtorin që besoj se po vjen.

 

Drejtori – Konti

 

Konti: Zoti drejtor, ju thashë se nuk kam nge për burokraci.

Drejtori: Shkëlqesia juaj, te kjo dosje është një libër, te ky libër është historia e babait tuaj. Ja si shkruhet… Rruga e perëndimit.

Konti: Të tjera gjëra folëm, të tjera gjëra më tregoni.

Drejtori: Ndiqmëni me vëmendje:

 

Qyteti, që kishte jetuar në qetësi, brenda normave të veta, u gdhi me një ngjarje. Më tepër se prej faktit që dikush ishte nisur në rrugën e ndaluar, u habitën se ky njeri qe djali i thjeshtë i njërit prej kasapëve më fisnikë të qytetit: askush s’e kishte çuar ndërmend se një njeri i tillë, pa emër e lavdi, do të përdhoste tabutë e vjetra. Bestyt ndaj zakoneve të trashëguara, qyteti mendoi ta vendoste ndëshkimin sipas rasteve analoge të historisë.

 

Konti: Ç’është ky roman?! Gjyshi im s’ka qenë kurrë kasap. Ai ka qenë lëkurëregjës. Prandaj na mbeti mbiemri Kripa: për të regjur lëkurët, ne harxhonim kripë pa hesap. Më shumë se sa harxhonte një qytet.

Drejtori: E njëjta gjë është… Pothuajse.

Konti: S’mund të jetë e njëjta gjë.

Drejtori: Është një lajthitje që s’vihet re. Mund të jetë gabim shtypi.

Konti: Të thashë mjaft me këto gjëra! Ju lutem…

Drejtori: Më ndiqni deri në fund…

Konti: Sa herë duhet t’ua them se gjyshi im s’ka qenë kasap. Ai ishte lëkurëregjës.

Drejtori: T’ia lëmë shtypit atë lajthitje.

Konti: Më keni bërë një premtim.

Drejtori: Më lini të lexoj deri në fund.

Konti: Gjyshi im s’ka qenë kasap. Ai ka qenë lëkurëregjës.

Drejtori: Ta quajmë lajthitje shtypi.

Konti: Do ta mbani premtimin, apo të largohem?

Drejtori: A jeni bërë… tamam… gati?

Konti: Jemi marrë vesh një herë… Ju lutem, mos e zvarrisni më!

Drejtori: Më lini t’jua lexoj këtë një herë.

Konti: S’dua të dëgjoj asgjë tjetër, përveç asaj që ju thashë.

Drejtori: Mirë pra, më lër të mendohem edhe njëherë.

Konti: Veçse, sa më shpejt.

Drejtori: Ju premtoj se po!

Konti: Po pres në dhomën që keni bërë gati për mua.

Drejtori: Në rregull.

Konti: Jo nga dera-luan!

Drejtori: Ok. Jo nga dera-luan. Mirëpo, do s’do, kjo është gjëja që bie më shumë në sy.

Konti: Bye!

Drejtori: Bye!

 

Burri – Drejtori – Robinsoni – Gruaja 

 

Burri: Ku po merren ato lulet?

Drejtori: Nuk e di. Është sektori i saj.

Burri: Ku shkoi konti?

Drejtori: Në dhomën e tij.

Burri: Unë nuk e besoj një mashtrues si ti! Pas meje do të vijë një tjetër, më i fuqishëm se unë. Unë nuk jam i denjë as për t’ia lidhur lidhëzat e këpucëve. Kur të vijë ai, vendet e shkreta do të gazmohen. Kur të vijë ai, fëmija i sapolindur do të futë duart në strofkën e dragoit dhe do të tërheqë luanët nga krifa. Ku është ai që me një veshje të artë do të vdesë një ditë para syve të të gjithë njerëzve? I thoni të afrohet dhe të dëgjojë zërin e atij që ka thirrur në shkretëtira dhe në pallatet e mbretërve. Vendet e shkreta do të gazmohen si zambaku. Sytë e të verbërve do të shohin dhe veshët e shurdhëve do të dëgjojnë. Atë ditë dielli do të nxihet si rrobat e zisë, hëna do të skuqet si gjaku, yjet e qiellit do bien përtokë si fiqtë e pjekur dhe mbretëritë e tokës do të pakësohen…

Drejtori: O Zot!

Burri: Krisma? Ishin krisma?

Drejtori: Po. Por duket shumë e lumtur.

Burri: Ti i ngatërron fjalët me qëllim. Gjithë këtë e ke gatuar ti. Ke fshehur kontin, dhe do të na largosh ne të tjerëve. Ti kujton se do të vras veten?!… Nuk i dua mashtruesit unë!… Ajo që dua unë, është goja e asaj gruaje… Ajo është si një shegë e prerë më dysh… Trëndafilat e kësaj vere nuk janë më të kuq. Goja e saj është si korali në fund të detit… Jo, asgjë në këtë botë nuk është aq e kuqe sa buzët e saj! Buzët e saj, goja e saj janë deti ku unë…

Robinsoni: Mos më thoni se kjo është shkalla më e lartë e reales!

Burri: Erdhe në kohë.

Robinsoni: Pse?

Burri: Që të të vras.

Robinsoni: Mua?

Burri: Nuk frikësohesh?… Nuk frikësohesh?

Robinsoni: Siç e sheh!

Burri: Nuk frikësohesh nga plumbat e mi!

Robinsoni: Unë nuk pyes për plumbat e tu.

Burri: S’ka mundësi.

Robinsoni: Ka mundësi.

Burri: Desha të bëj diçka fisnike, por tashmë… të gjitha veprat heroike janë kryer… Ç’është kjo dritë? Kjo është shenja se jam shpirt i pastër. Unë jam bjerrjendërgjegjja juaj… Jam thjesht një përshtypja juaj. Dhe ju… nuk e mbani dot këtë ëndërr… Është shumë e rëndë për ju. O Zot, çliroi këto shpirtra!… O Zot, prehe… O  Zot, prehe… O grua… O… grua…

Gruaja: Mos u tremb! U bëra xheloze. Thashë, pse të iki unë dhe t’i lë këta budallenjtë prapa!

Robinsoni: Sidoqoftë, keni lindur për të vdekur. Vetëm ai që ka fatin të lindë personazh i gjallë mund të qeshë edhe vdekjen. Daniel Defoe vdiq, por unë, që rashë në prehrin pjellor të fantazisë së tij, jetoj… U desh një ftesë prej jush dhe ja ku jam, pa iu frikësuar ndonjëherë vdekjes: Do të desha që të takohem ballazi me natyrën, që t’ia fal trupin tim me vetëdije të plotë. Do të desha të shijoj tokën, ujin, ajrin, zjarrin. Do të desha të kem eshtrat e mia plot palcë, gjakun që qarkullon pa pushim. Do të desha të kem pesë shqisat e mia të hareshme. Në fund të fundit, do të desha të kem edhe unë një grua… Megjithatë, unë i jam përgjigjur thirrjes suaj, duke duruar gjithë këto mundime. E kuptove tashti se për kë është fjala i pasjellshëm? Prandaj na lini rehat ne fantazmave. Na lini rehat! Na lini në botën tonë! Nuk dua të negocioj.

Drejtori: A s’është ngushëllim të gjesh një fjalë që vërtet s’thotë asgjë, por ama qetëson?

Robinsoni: Unë vetëm do të shikoj e dëgjoj. As s’do të bëj pyetje, as s’do të jap përgjigje. Me keqardhje ju them se tashti jam krejt i pavarur nga ju, sepse unë mund të mendoj për vdekjen tënde, kurse ti nuk mund të mendosh për timen.

Drejtori: Nuk keni të drejtë të flisni kështu.

Robinsoni: Me keqardhje.

Drejtori: Po sikur të bëjmë pak pushim?

Robinsoni: Si të jetë fati!

Drejtori: Mendoj të bëjmë pak pushim.

Robinsoni: Si të jetë fati!

Drejtori: Po bie dera? Po kush e mbylli derën? Era?

Robinsoni: Rasti.

Drejtori: Rasti im nuk ka ardhur akoma. Jam në pritje. Do të ketë trokitje. Ky qytet meriton… diçka.

Robinsoni: Mos u nxehni, sepse kështu nuk do t’i dalloni dot atributet e mia nga atributet e tua.

Drejtori: Shikoni këtë grykë revoleje në trupin tim: a nuk është një goditje e përsosur?!

Robinsoni: Po. Është një goditje e përsosur. Për herë të parë nuk kam ndërmend t’ju kundërshtoj.

Drejtori: Ku shkon, o grua?

Gruaja: Po bie dera.

Drejtori: Kush e mbylli derën?

Gruaja: Tashti do të shtrohet pyetja: kush e hapi derën?

Drejtori: Mos e hap!…

Gruaja: Po ti, a nuk ke vdekur? Çfarë po bëje me atë revole?

Drejtori: Jo, do ta kem edhe unë një shans. Sot nuk do të ketë të vdekur. Ku shkon?

Gruaja: Po bie dera.

Drejtori: Mos e hap!

Gruaja: Kush do të vendosë për këtë? Ndoshta po troket vetë lumturia!

Drejtori: Jo. Tashti po ia jap unë vetes një shans: ajo derë nuk do të hapet.

Gruaja: Unë nuk kam më pyetje. Po e liroj vendin për ata që kanë.

Robinsoni: Po Konti ç’mendon? Cila është pyetja e tij?

Drejtori: Meqë burri nuk paska ndonjë ide, ja ku e kam unë një: Hapeni derën! E kam një fjalë për turmën. Do të them: Njerëz, po jua jap të gjithëve edhe një shans: Konti po fle. Fitore! Dy gishtat e mi janë shenja e fitores.

Gruaja: Ja kështu bënte tregtari: i pëlqente ta hollonte vajin me ujë.

Drejtori: Çfarë po thua?

Burri: Ju nuk shihni vepra te unë?! Ky është kulmi!

Robinsoni: Vepra? Ja një vepër. Shikoni te vetrata. Me sa duket, po bëhem me shok. Ose po bëheni ju me shok, ndërsa unë iki në mbretërinë time.

Drejtori: Është vetëvarur… I lumturi i dheut!

Burri: Ma hoqi shansin e lavdishëm!

Drejtori: Kush merret me policinë tani?! Kjo do të thotë që ajo derë të bëhet historike pa dashjen tonë.

Gruaja: Mund të jetë gjallë.

Burri: Shpejto!

Drejtori: Lëri romancat! Këpute litarin!

Burri: Këpute litarin!

Drejtori: Po të sjell një thikë.

Burri: Kam unë një brisk.

Gruaja: Mos u lodhni kot: është vetëm një… thes.

Burri: Gruaja ime sheh vegime!

Gruaja: I lumturisë apo jo, ky është vetëm një thes.

Drejtori: Po është një thes plot me kartëmonedha! Ai na do! Dëgjoni: ai na do!

Gruaja: Po pse na fshihet? Dukej mjaft timid, në fakt.

Drejtori: Si gjithë poetët. Ai edhe paratë i dhuron si poet. Me hermetizëm.

Gruaja: Dukeni i frymëzuar.

Drejtori: Shiko ku e ka lënë letrën për ne.

Gruaja: Nuk shoh gjë…

Burri: Fjalët dhe gjestet e mia e kanë magjepsur.

Gruaja: Ja ku është.

Drejtori: Çfarë shkruhet aty?

Gruaja: Më duket se ka zbuluar te ju pjesën prej gei.

Drejtori: Nuk është koha për shaka. Lexoje me zë të lartë.

Gruaja: Këto para janë për ju. Gjysma: të Drejtorit të Bankës. Ndërsa gjysma tjetër: të Shenjtit…

 

 

 

PJESA E TRETË

 

Drejtori – Gruaja – Burri

 

Drejtori: A ka nënshkrim ajo letër që mban në dorë?

Gruaja: Është nënshkrimi i tij. I kontit.

Drejtori: A mund ta verifikojmë se është shkrimi i tij?

Gruaja: Para se të ndaheshim, më dha një pusullë.

Drejtori: Çfarë shkruan aty që nuk na tregon? Fjalë dashurie?

Gruaja: Kur ma dha letrën, më tha se mund ta hapja vetëm nëse nuk do të takoheshim më.

Drejtori: Shpreson ta takosh?

Gruaja: Ma thoni ju.

Drejtori: Unë mendoj se është koha për ta lexuar.

Gruaja: Ashtu thoni?

Drejtori: Na bind se mund të jetë ndryshe?

Gruaja: Si mundem?

Drejtori: Atëherë?

Gruaja: A mos po gabojmë? Të presim edhe pak?

Drejtori: Të hedhim një sy rrotull.

Burri: Mos na humbni kohë.

Gruaja: Çfarë do të thuash?

Burri: Ai ishte një xhentëlmen i vërtetë: e dinte mirë se kujt i takojnë paratë.

Drejtori: Dëgjohen zëra.

Gruaja: Është turma e egërsuar. E gatshme për sulm.

Drejtori: Duket si një arsye për të lexuar pusullën.

Gruaja: Mua nuk më duket.

Drejtori: Ti je bestyte.

Gruaja: Ndoshta.

Drejtori: Letrën e hap unë.

Gruaja: Dhe…?

Drejtori: Për ta lexuar, lexoje ti.

Gruaja: Sa për të qeshur!

Drejtori: Gjërat serioze mund të jenë të shkruara.

Gruaja: A thua?

Drejtori: Provoje.

Gruaja: Po nëse janë edhe serioze, edhe për të qeshur?

Drejtori: Nuk mund të jenë të dyja.

Gruaja: Gabohesh. Këtu thuhet: Zonjë e dashur, për ju nuk janë paratë, por fjalët magjike. Kujdesuni që të jenë të duhurat.

Drejtori: Tjetër?

Gruaja: Asnjë fjalë më tepër. As magjike, as pa magjike.

Drejtori: Po të ma thoshin, nuk do ta besoja.

Burri: Çfarë mund të thotë tjetër: fjalët dhe gjestet e mia e kanë magjepsur.

Drejtori: Harrove se më ka vënë mua të parin?

Drejtori: Vazhdimisht kisha një dyshim se ishte pak gei.

Gruaja: Sapo desha ta thosha. As unë nuk e nuhata dot.

Drejtori: Këta që vijnë nga jashtë, janë të gjithë nga pak.

Gruaja: Gjysma janë të Drejtorit të Bankës. Ndërsa gjysma tjetër janë të Shenjtit…

Drejtori: Porosit kafe për të gjithë. Ta marrim veten njëherë.

Gruaja: Kam nevojë për para.

Drejtori: Si të duket ky thes? Merr një nga kartëmonedhat.

Gruaja: Kisha nevojë për fjalët tuaja. Mua nuk më përket gjë aty.

Drejtori: Ka mjaftueshëm.

Gruaja: Vetëm për të lumturit e dheut.

 

Drejtori – Burri

 

Drejtori: Oh, dikush, ndonjë xheloz i poshtër, sapo theu një xham… Duhet t’i flasim turmës.

Burri: Jam unë ai që duhet t’i flasë.

Drejtori: Ju do të flisni për pjesën me të cilën ngopin shpirtin.

Burri: Ti po bëhesh uzurpues meritash.

Drejtori: Unë?

Burri: Po pse duhet t’u flasim për thesin? Aty janë vetëm emrat tanë. Dhe me meritë.

Drejtori: Duhet pranuar: me meritë.

Burri: Ç’hyn turma këtu!?

Drejtori: Nga do t’i mbledhim votat!?

Burri: Ai është problemi yt.

Drejtori: Sidoqoftë, merita nuk diskutohet.

Burri: Ti po bëhesh uzurpues meritash. Ti nuk do të jesh kurrë i lumtur.

Drejtori: Na lër ta pimë kafen të qetë.

 

Gruaja – Robinson Kruzoe – Drejtori – Gruaja     

 

Gruaja: Nuk ka kafe. Ku shkuan paratë?

Drejtori: I kam unë.

Gruaja: M’i jep shpejt!

Drejtori: Qetësohu njëherë.

Gruaja: U thye një xham tjetër.

Drejtori: Kush dreqin është?

Gruaja: Është kamerieri.

Drejtori: Ai që gjuan xhamat?

Gruaja: Është shumë i zemëruar. Tha se kartëmonedha ishte false.

Drejtori: Kërko për kartëmonedha të rregullta. Kush e kalon dimrin me gjithë këta xhama të thyer!? Jo andej. Andej është turma. Ajo nuk merr vesh nga… mikpritja. Turma është gjithmonë injorante. Edhe pse nuk di ta shprehë, ajo është gjithmonë e lumtur.

Gruaja: Prisni! Kartëmonedhat janë të rregullta. Më duket se e kemi gjetur fjalën magjike për të cilën donte të më fliste Konti.

Drejtori: Atëherë shih se mos është fjala turmë.

Gruaja: Nuk kemi kohë për tallje.

Drejtori: Provoje. Nuk humbet gjë.

Gruaja: Kam frikë se është ajo tjetra. Thoni: Unë jam injorant.

Drejtori: Unë jam injorant.

Burri: Unë jam injorant.

Drejtori: Robinson, na jep një dorë.

Robinsoni: Unë nuk jam injorant.

Drejtori: E rëndësishme është të marrësh pjesë, Robinson!

Gruaja: Magjia po rri e njëjta. Mos duhet thënë: Turma është…?

Drejtori: Turma është gjithmonë injorante.

Gruaja: Prit! Magjia u zhbë. Janë fjalët e kontit për zgjidhjen e magjisë. Ai donte të thoshte se duhet të gjejmë fjalëkalimin që të zhbëhet magjia.

Burri: Secili thesin e vet të lumturisë dhe të ikim. Domethënë, ne që i kemi emrat në testament.

Drejtori: Shiko pak se çfarë po ndodh te dera.

Burri: Asgjë nuk po ndodh. Çfarë të shikoj?

Drejtori: Në fakt, desha të thosha: dëgjo.

Burri: Çfarë të jetë? Çfarë thua ti!

Gruaja: Duket si një ulërimë e mezikapshme luani, në fakt.

Robinsoni: Saktë! Ashtu duket.

Drejtori: Nuk i marrim dot thasët me vete. Turma do të na shqyejë. Më mirë të shpëtojmë lëkurën. Nuk qe e shkruar.

Burri: Nuk qe e shkruar?!

Drejtori: Po vijnë. Nuk ka kohë.

Burri: Po unë jam Shpëtimtari!

Drejtori: Po sikur tuma të të marrë për Baraban?

Burri: Ke të drejtë. Turma gabon gjithmonë.

Gruaja: Ikni! Ikni, frikacakë!… Çfarë të bëj unë, Robinson? Gjithmonë ikin.

Robinsoni: Ajo gruaja që ia vodhën thesarin para syve më pat bërë të njëjtën pyetje.

Gruaja: Atëherë më trego përgjigjen që i dhe asaj.

Robinsoni: I thashë të gjente një njeri për ta rrëfyer atë histori. Kjo do ta bënte të lumtur.

Gruaja: Po unë nuk kam dëgjuar për të.

Robinsoni: As unë, në fakt. Ndoshta ai i ngatërronte pak gjërat. Ndoshta duhet pritur edhe më. Gjithmonë del dikush të rrëfejë.

Gruaja: Duhet pritur!? Gjithsesi, je shok i mirë, Robinson.

Robinsoni: Nuk ka si lumturia.

Gruaja: Nuk ka.

Robinsoni: Nuk ia kemi nevojën askujt.

Gruaja: Nuk ia kemi. Ndoshta mund të flasim për atë Zonjën e Moshuar. Mendon se po më kërkon edhe mua?

Robinsoni: Nuk mendoj: është e sigurt.

Gruaja: Edhe ta kujtosh atë grua është bukur, lëre ta takosh.

Robinsoni: Quaje veten me fat.

Gruaja: E quaj veten me fat.

Robinsoni: Mendoje veten të lumtur.

Gruaja: Nuk kam se si të mos e mendoj veten të lumtur.

Robinsoni: Ajo e ka bërë tashmë listën, por unë do t’i them të fillojë me ty.

Gruaja: Nuk e di nëse do të mund ta shlyej ndonjëherë.

Robinsoni: Ajo e ka mision t’ua bëjë njerëzve jetën më të thjeshtë dhe ne nuk do ta humbim rastin. Sepse ajo nuk është as e qetë, as lumtur deri sa t’ia arrijë qëllimit.

Gruaja: A të nisemi që tani?

Robinsoni: Nisemi. Nuk më pritet asnjë sekondë. Kam ca parandjenja se mund ta njoh lumturinë edhe unë.

Gruaja: Valixhen!

Robinsoni: Nuk e prek njeri. Askush nuk kujtohet për të. Dua apo nuk dua unë, të gjithëve u pëlqen kur e shohin aty. U jep qetësi. Një qetësi të barabartë me lumturinë.

Gruaja: Mund ta mbushim me para.

Robinsoni: Mendjefemër!… Turma është gjithmonë injorante.

Gruaja: Lëri fjalët, dhe më ndihmo!

Robinsoni: A je e sigurt se ka funksionuar magjia?

Gruaja: Mendjefemër!

Robinsoni: Lëri fjalët dhe më ndihmo!

Gruaja: Fjalët që bënë për ata të dy, nuk bëjnë edhe për ne. Konti deshi të m’i thoshte, por unë budallaqja nuk ia vura veshin.

Robinsoni: Ma thuaj me dy fjalë se çfarë po ndodh.

Gruaja: Shumë e thjeshtë: Nuk i kemi fjalët e duhura për lumturinë.

Robinsoni: Çështje fjalësh?

Gruaja: Vetëm çështje fjalësh.

Robinsoni: Nuk ka mundësi! Në ishullin tim fjala nuk mund ta ketë këtë peshë.

Gruaja: Sapo the se çfarë e bëjnë të lumtur Zonjën e Moshuar. Mandej, përse ia mëson ti anglishten Premtit?

Robinsoni: Këto nuk janë biseda për turmën, besoj!

Gruaja: Nuk janë. Turma nuk i do fjalët e tepërta. Besoj, është mirë t’ia hapim derën vetë.

Robinsoni: Turma nuk është gjithmonë injorante! Turma…

Gruaja: Mos u lodh!

Robinsoni: Turma është fantastike! Turma nuk është fantastike! Turma…

Zëra: Po ikin andej! Po ikin andej!

Gruaja: Me sa duket, nuk është turma problemi ynë.

Robinsoni: Po kush është?

Gruaja: Kam dëgjuar se ti ke qenë gjithmonë i qetë, Robinson.

Robinsoni: E vërtetë. Ashtu kam qenë.

Gruaja: Kemi kohë. T’ia marrim shtruar. Jemi vetëm unë dhe ti. Fute krahun këtu. Ashtuu! Le të dalim në ballkon si dy miq të mirë. Ajri i pastër mund të na e ftillojë mendjen. Shohim Qytetin .. e Lumtur.

Robinsoni: Hape krahun edhe pak. Ashtu! Unë për vete e gjeta lumturinë.

Gruaja: Në Qytetin e Lumtur të gjithë do të jenë të lumtur. Çështje orësh!

Robinsoni: Unë për vete e gjeta lumturinë.

Zë monoton nga altoparlanti: Të nderuar qytetarë, për shkak të një gabimi teknik në sistemin e shpërndarjes së thesareve, të gjitha kartëmonedhat janë të pavlefshme. Lutemi, ktheni thesin te sporteli më i afërt i vlerësimit moral! Faleminderit për mirëkuptimin!

Gruaja: Po në fund të fundit, edhe lumturia… duhej të ishte me TVSH.

Zë fëmije: Mami, a është thesari një budallallëk? Mami, po nëse thesari ishte për të rriturit, pse jam edhe unë i mërzitur?

Zë monoton nga altoparlanti: Qyteti i Lumtur është një projekt pilot. Faleminderit që morët pjesë!

Robinsoni: Nuk ndodhi asgjë.

Gruaja: (publikut imagjinar) Na falni që s’patëm fund.

Zë i largët, nga askund, thuajse një pëshpërimë: Përsërite!

Robinsoni: (vështron skenarin si të ishte i shkruar në ajër) Jo. Jo, më fal. Kaq ishte për mua. S’mund të përsëris më një fund që nuk e besoj.

Gruaja: (publikut imagjinar) Këtu do të duhej të ishte fundi.

Robinsoni: Dramaturgu do që unë të qaj. Të pendohem. Të them ndonjë monolog ekzistencial.

Gruaja: Unë do të duhej të rrëfehesha. Të zbulohej ndonjë motiv i fshehtë. Diçka poetike. Një shpëtim.

Robinsoni: Po pse? Çfarë kuptimi ka?

Gruaja: (publikut imagjinar) Ata kanë ardhur për një fund. T’u japim një fund.

Robinsoni: Nuk më bind më ky fund. As ky qytet. As ky thesar. Nuk dua ta çoj më përpara këtë histori.

Gruaja: As unë. Mjaft me metaforat. Me legjendat. Me kërkimin.

Robinsoni: (drejt publikut imagjinar) E shihni, nuk kemi më fuqi të besojmë në këtë fund. Dhe pa besim, s’ka teatër.

Gruaja: Ju mund të na duartrokisni, nëse doni. Por nuk do t’ju japim zgjidhje.

Robinsoni: Nëse doni, mund ta vazhdoni vetë.

Gruaja: Imagjinoni çfarë do të kish ndodhur, sikur ta kishim çuar deri në fund.

Zë nga regjia: Ej, ku shkoni? Spektatorët kanë paguar për një klimaks! Na mungon një akt! Ka ende një monolog për të shpëtuar gjithçka!

 

Pastaj, vetëm tingulli i një valixheje që rrokulliset jashtë skene.

 

Zë i largët: Në qytetin e lumtur, asgjë nuk mbaron, përveç skenarit… Po sikur gjithçka të mos ketë qenë as dramë, as realitet, por vetëm një provë e përgjithshme për diçka tjetër?

Drejtori i Bankës: (shfaqet me një skenar të zhubrosur në dorë) A doni t’ia nisim nga fillimi? A doni të dështojmë edhe pak më mirë?

 

Ndoshta pason një duartrokitje e vetme. E thatë. Nga një spektator i vetëm. Ndoshta.