Tri poezi | Gazmend Krasniqi

 

*

Prej kohësh

nuk keni marrë vargje të reja prej meje.

Këtë mëngjes, ma kujtoi rubineti

që nuk ka asnjë pikë ujë.

 

Në fakt, shëndeti ka prirë mirë

dhe ka tepruar koha e lirë:

ja si tashti.

 

Po herë pas here,

tek unë hyn një dritë pa ftesë —

jo si shpresë, jo si shpëtim,

por si diçka që nuk don të marrë emër.

 

Në raftin ku filxhani i kafesë po ftohet,

një copëz qielli ruan heshtjen

e të gjithë atyre që u larguan

prej anës sime të errët.

 

Tashmë, trupi im e njeh këtë hyrje të papritur,

por s’ka çelës për t’ia hapur derën vetë.

 

Heshtja, e vetmja që mbetet me mua,

pritet të bëjë pyetjet që drita i fsheh.

 

Çfarë? Ku? Si?

Po përgjigjet s’e gjejnë rrugën,

në këtë dhomë, ku çdo send ka një kujtesë

që s’e ndan me askënd,

 

Ku dhe unë, ndoshta, jam bërë send:

një enë ku heshtja mban frymën

dhe nuk do që të japë shpjegime.

 

*

Si pluhur mëngjesi

që ulet mbi gurin ndanë rrugës,
shpirti im fshihet –
herë pas here, i heshtur.

 

Diku, në këtë kënd të largët,
ku heshtja ngurtësohet,
si një pergamenë që ruan një emër të harruar,
shoh ata që ikin,
që humbasin,
a ngrihen nga qielli.

 

Ndoshta do të duhej të isha një dritë,
pa zhurmë,
por që flet për një qiell tjetër,
për vendet e lëna pas
si grumbull pemësh të thara;

 

Diku ku zërat që bien përplasen
në një mur të palëvizshëm –
ku koha, e lidhur

me një fije të vetme,
është shuar.

 

Kush jam unë?

Si hyra në këtë planet?

Dhe pse nuk dua të kthehem

në planetin tim?

 

A do më thërrasin prapë atje?

 

Nuk kam mundësi të kthehem –

për sa kohë jam këtu,

fus letra në shishe

e shishe në oqean.

 

Një ditë, me siguri,

do më marrin prej këtu –

po a do të jem unë atje?

 

Apo do jem pjesë e ngulitur e kësaj heshtjeje,
një flluskë që kurrë s’ka pasur mundësi
të shpërthejë,
një zgjim i shuar në ajrin e hollë,
kujtim

gjithmonë i paplotë!

 

*

Historia nxiton —

por brenda saj një grua harron çantën në autobus

dhe kthehet,

duke e bërë kohën të ndalojë për një sekondë.

Ndoshta aty fillon gjithësia.

 

Një mizë rri pezull në dritë,

si dëshmitare e pavdekshme

e çdo “tani” që ne e quajmë të përkohshëm.

Ndoshta ajo di më shumë se ne,

por s’ka gjuhë për ta thënë.

 

Ne, ndërkohë,

kërkojmë shenjë në çdo re,

duam që universi të na përgjigjet,

kur ndoshta ai veç qesh,

si një poet plak

që s’ka më durim për metafora.

 

Zoti mund të jetë një valë radioje

që vjen nga larg,

ose një zë që thotë: “Mos harro qumështin.”

Ndoshta edhe kjo është lutje.

 

Nën tokë, rrënjët flasin me njëra-tjetrën,

pa fjalë, pa lavdi.

Aty poshtë, gjithçka është e ndershme:

jeta kërkon vetëm të vazhdojë.

 

Ndërsa ne,

në dritaren që harruam ta mbyllim,

lejojmë erën të hyjë me kujtimet,

të trazojë pak letrat në tryezë,

të na bëjë të mendojmë

se ndoshta gjithçka që ka qenë ndonjëherë

ende është:

diku,

duke na pritur ta vërejmë.